خالق و مخلوق نيست جز رابطه تقابل واكنش شديد كه از انعكاسى شديد حاصل مىشود ، بلكه مىخواهيم با اين نامگذارى پيوند ميان لفظ را بر قرار سازيم تا مفهوم آن امر والاتر را كه براى خالق ثابت است اشاره گونه دريابيم . از همين رو اثبات هر صفتى براى خدا تنها اشاره‌اى است - در محدوده فهمى كه از آن برخورداريم - به صفات و اسماء خداوند بدون آن كه تعريفى باشد براى خدا يا بدون آن كه او را در محدوده مخلوقات قرار دهيم و صفات مخلوقاتش را بر مقام كبريائيش سرايت دهيم - پاك و منزّه است خدا از اين كه چنين باشد - . اگرچه لفظ ميان خدا و مخلوقات مشترك است و در هر دو مورد « قدرت » و « علم » و حكومت ناميده مىشود ، لكن به ميزان اختلاف و تباين ميان خدا و مخلوقات مفاهيم اين الفاظ نيز با يكديگر تفاوت دارند . قدرت مطلق و ابدى خدا كجا و قدرت محدود و عرضى و ضعيف مخلوقات كجا . شناخت ما نسبت به اشياء كجا و علم خداوند كه محيط بر همه پديدهء هاست كجا يا مالكيت ما نسبت به كالا كجا و مالكيّت خدا بر آسمانها و زمينها كجا ؟ ما مىدانيم كه وجود خداوند ثابت است امّا هرگز ثبوت او تشابهى با وجود ما ندارد ؟ زيرا خداوند ثابت است و بر پايهء ذات خويش استوار است .